Wel interessant dat opleiders massaal de miniworkshop 'de klant centraal' kiezen om dan vervolgens, als de klant écht centraal staat, stoom uit hun oren te krijgen.
Wat gebeurde er? Tijdens een NVO2 bijeenkomst van opleiders was er een presentatie. Een opleider, met een groter dat gemiddeld ego, gaf een presentatie over hoe hij een opleidingtraject had gedaan bij Groot Bedrijf en wat voor een Succes dit was. Klant, die was meegekomen, beaamde dit.

Maar de zaal liep langzaam leeg. Nederlanders houden niet zo van opscheppers. Je moet niet te stellig vertellen, vooral zelfspot laten zien en je onvolkomenheden mogen klunzig uitgemeten worden. Dat heet: authentiek. En zeker niet vertellen hoe goed je het als opleider hebt aangepakt, ten opzichte van een zaal vol andere opleiders.

Ik zou willen zeggen, in het licht van wat ik vandaag geleerd heb: Opleiders, zie het als een leerdoel en laat je prestatie-orientatie varen. De ander zijn grootheid betekent niet jouw falen. Zodra je jezelf ten doel stelt 'ik wil daar iets van leren' dan hoeven de jaloeziegevoelens je niet meer helemaal in hun bezit te nemen. Je kunt gewoon ademen. Kijk door het ego van de presentator heen en steek er wat van op. Want iets heeft gewerkt in dit traject bij Groot Bedrijf - hoe reclameachtig het ook gepresenteerd werd. Anders was de klant niet zo aan het stralen.
Waarschijnlijk heeft deze opleider wel de klant centraal gezet.

Ik parkeerde vandaag de auto en wilde met jongste zoon en moeder naar de Pizzeria lopen. De meneer voor mij had ik al snel in de gaten. Hij gluurde naar mij nog voordat ik mijn portier had open gedaan. Oh jé, zeker weer niet goed geparkeerd. Ik ben al zo geconditioneerd door mijn man dat ik automatisch mijn parkeergedrag de schuld geef van het uitbundig staren van een vreemdeling. Maar nee, deze keer gebeurde iets anders.

Moeder, jongste zoon en ik stappen uit de auto en hij bleef maar kijken, heel openlijk. Ik dacht: ik moet er vreselijk uit zien. 's Ochtends had ik maar wat uit de 'gebruikte kledingstoel' gegrist. De gebruikte kledingstoel is een stoel met kleding die een paar keer gedragen is maar nog net niet te vies om in de wasmand te gooien. Kenmerk is ook dat de kledingstukken niet bij elkaar passen. Maar goed, dit terzijde.

Onooglijk gekleed en met haren in coupe Mien Dobbelsteen, zegt meneer tegen mijn moeder: 'Wat heeft u een mooie dochter mevrouw!' Nou ja zeg! Mijn ingezette gedachtegang werd bruut verstoord. Ik werd op slag helemaal verward; een zelfde soort staat die ik provocatief met mijn cliënten probeer te bereiken. Nu moet je bedenken dat het al minstens 20 jaar geleden is dat mijn moeder werd aangesproken op haar dochter…'Hij (doelend op mijn zoon) moet vast ook een heel leuke vader hebben', zei hij opgewekt. Omdat ik zo onthand was met de situatie zei ik iets te hard: 'Ja, een hele leuke vader'. 'Nou dan loop ik maar snel door!' en lachend liep hij weg.

Achteraf vond ik dat eigenlijk wel heel flauw van mezelf. Net of die man mij daar op de stoep ter plekke zou gaan verslinden! Moest ik zo afwijzend reageren? Kon ik niet gewoon het compliment in me opnemen? Zoals ik ook in de trainingen mijn deelnemers aanmoedig? Nee, dat kon ik niet. Ik werd gewoon overvallen. Er zijn heus momenten waarop ik in de spiegel kijk en denk: ja ik zou mezelf wel uitvragen. Maar vandaag was zeker niet zo'n dag.

Wat jammer eigenlijk, zo'n botte reactie. Die man verdient meer aanmoediging. Er zouden meer zulke mannen moeten zijn! Ik ben het gewoon niet gewend van die aandacht op niet-aandacht-gerichte plekken. Ik had wel terug willen gaan en zeggen: 'Ja dat klopt mijn zoon heeft een hele leuke vader, maar desalniettemin vind ik het fantastisch om opgemerkt te worden door andere vaders of niet-vaders.'

Dus hierbij mijn ode aan de complimenteuze man. Want daar wordt de wereld een stukje mooier van!

Er is een stroomstoring op het spoor in Zwolle. Dus alle mensen moeten uit de trein want in Meppel eindigt de reis die in Groningen begon en die in Den Haag hoorde te eindigen. Het leukste is natuurlijk om op dat moment gedrag te gaan observeren.

Een ding hebben alle passagiers gemeen: ze lopen als sjokkende koeien die in de rij staan voor de melkmachine langzaam naar buiten, de meute achterna. Koeien weten ook niet precies waar de melkmachine staat maar de meute schijnt door een onzichtbaar veld voortgestuwd te worden. Een veld dat hen feilloos leidt naar de machine die hun zal verlossen van de zwaar overbelaste en door de Nederlandse regering te veel gesubsidieerde uiers. Daarom zijn die uiers zo enorm groot en moet ik altijd bijna huilen van de pijn als ik de arme madammekes in de wei zie staan.

Wij meute mensenvlees wachten op de verlossende bus. Iedereen gaat rondom een bushokje staan dat uiteraard veel te klein wordt en langzaam begint het te regenen. Zoals het hoort in Nederland begint het in dit soort gevallen altijd te regenen. Tot zover het uniforme gedrag.

Hierna vielen me de verschillen op tussen klompjes mens (samenreizenden of nootlottig verbondenen) en tussen individuen (de loners, zoals ik dus).

Een vrouwelijk individu scheldt hoorbaar door de telefoon en omdat ze achter me loopt probeer ik mijn pas te versnellen want ik vrees dat ze de telefoon in mijn nek zal gooien zo kwaad is ze. “Ik ga nooit meer met die hoeren trein, ELKE keer als ik in dit ding stap kom ik verdomme niet naar huis!! Fuck de trein!” Ik zeg haar maar niet dat ik soms opleidingen ongewenste omgangsvormen geef. Op een of andere manier lijkt me het op dit moment niet zo gepast.

Een hoopje oudere mensen komt hollend in de Kiosk en zegt verontwaardigd: ”Waarom wordt er niet omgeroepen of er al treinen zijn en wanneer?” Op zich geen slecht idee alleen is het kenmerk van een calamiteit dat dingen nooit handig of volgens een vast of laat staan informatief systeem gaan.

Dan denk ik gelijk weer, maar waarom kunnen we er niet meer tegen als we een keer te laat thuis komen? Dan kom je toch iets later? Of je gebruikt het als inspiratie bij de wekelijkse zondagsbrunch van je schoonmoeder.

We zijn echt niet meer gewend met onverwachte situaties om te gaan. En dat is een verarming voor de samenleving want er kunnen hele mooie dingen ontstaan. Sociale cohesie bijvoorbeeld.

In het drukke Kioskgebouwtje dat uit zijn voegen barst van de mensen die er ineens onder en boven in de balisto-rekken hangen heerst er volop leven. Bij ons aan tafel waar ik driftig aan het typen ben ontstaat een snelle verbroedering. 'Let jij even op mijn plaats', vraagt een vlotte 40-ster. Ze heeft rode laarzen en een roze panty aan. Het haar krult nog meisjesachtig om haar gezicht. Dat kunnen 40+ goed, zich als meisje voordoen. Ik herken het.

'Heb jij wel internet?', vraag ik een zakenman achtig verschijnsel, 'ik niet.'

'Wat ben jij aan het doen?' vraagt mijn 60+ buurvrouw met dito man. Haar haren pieken alle kanten op en het kleine stukje grijs dat zichtbaar wordt bij de scheiding geeft het effect van een licht besneeuwde bergtop. Ze zijn degelijk gekleed tegen de regen. 'Ik schrijf een column hierover.' 'Oh, in welke krant kan ik dat morgen lezen?'

Op zich zou ik me die vraag ook eens wat vaker mogen stellen in plaats van voor de kat zijn gaatje alsmaar columns te schrijven om te kijken of ik ergens een beetje schrijverstalent heb, maar dit terzijde.

'Nou ik publiceer het online, ik zal je mijn webadres geven', klinkt ook best professioneel. Jassen gaan uit. Voorzichtige lachjes worden weggegeven en er begint iets te ontstaan tussen mensen. We halen – gratis - NSkoffie en NSthee voor elkaar en wisselen wetenswaardigheden van het spoor uit.

“Wist je dat op perron 2 er een stoeptegel al 2 maanden stuk is?” en “De deur van de herentoilet in Utrecht CS klemde zo er dat laatst een klein jongetje niet uit kon.” Zo leer je nog eens wat.

Abrupt wordt de beginnende cohesie afgebroken doordat een NS juffrouw komt roepen dat er nu bussen zijn. Ik wacht nog even opdat de vlotte 40+ dame terugkomt, om haar verlate tas te pakken en samen lopen we naar buiten. 'Jammer', zegt ze 'er begon net iets te ontstaan.' Ja jammer, zeg ik.

Van mij had de verwarring nog wat langer mogen duren. Al is het maar zodat je meer verschillende reacties krijgt te zien. Betere reality tv kun je niet krijgen!