Ik zat met mijn vriendin Heleen in een restaurant. Wij waren ietwat giechelend binnengestapt omdat we anders nooit naar zo'n chique gelegenheid gaan. Maar nu wilden we wel eens dit visrestaurant in Utrecht uitproberen. Het zag er heel ruimtelijk uit en we hadden genoeg plek om ongestoord te kunnen kletsen/roddelen wat toch wel het hoogste doel van een avondje met een vriendin is.
We bestelden een entree en een hoofdgerecht, wijn en water. Wilt u plat water of bruisend water, vroeg onze gastheer voor die avond. Kraanwater zij Heleen. Pardon maar we hebben geen karaf met kraanwater alleen uit de fles. Wij keken hem misprijzend aan. Ik kan u wel twee glazen water brengen als u dat wilt. Oké doe maar twee glazen, zei Heleen. En toen hij weg was begonnen we met onze roddelronde. Belachelijk in zo'n restaurant dat je niet gewoon water kunt krijgen daarmee jaag je mij echt de tent uit! En die glazen, dat kan dan weer wel? vreemd hoor! deed ik nog een duit in het zakje. We waren het grondig met elkaar eens.
Op de fiets naar huis bedacht ik mij, wat stuit mij nu zo tegen de borst? Dat is het overduidelijke gebaar van deze eigenaar dat hij ons gasten enkel als geldbuidels ziet en geen gelegenheid voorbij zal laten gaan dit uit te nutten. En dat werkt niet. Daar houden wij als Nederlanders helemaal niet van. Natuurlijk deze meneer mag goed aan mij verdienen laat dat duidelijk zijn. Maar nergens laat hij zijn liefde voor het vak aan mij zien en ik krijg alleen zijn liefde voor zijn eigen portemonnee te zien. Als dat uithangbord 'ik wil wat van u en wel nú' te groot is dan haak ik af. Het is de psychologie van de evidentie.
Het is net als in de kroeg. Meisje en jongen praten met elkaar. Biede weten waar dit toe kan leiden. Beiden hebben er ook zin in laten we dat voorop stellen. Maar als de jongen in de eerste paar zinnen duidelijk aangeeft hoe hij zich verheugd dat hij zodadelijk onder de dekens met haar zal verdwijnen, dan weet je al hoe dit afloopt. Het is te evident en daarmee niet leuk. Ze haakt af.

Dan doen ze het bij ons in het dorp toch een stuk beter, ook voor de beurs, want ik kom er steeds vaker.