Ik neem eens een duidelijk standpunt in, ik ben vóór een quotum van vrouwen aan de top. Willen we een gelijke verdeling aan de top, dan is de instelling van een quotum een goede manier om dit waar te maken. In Noorwegen zijn ze daar al lang mee begonnen. In Nederland moet dan nog voldaan worden aan een andere voorwaarde: parttime werken. Nederlandse vrouwen willen niet graag fulltime werken, als we dat nu eens als gegeven aannemen, moet bij de inrichting van de topfuncties hier rekening mee gehouden worden.

Waarom een qoutum?
Al een paar jaar ben ik aangesloten bij een businessclub voor ondernemers in mijn woonplaats. En zoals iedereen begon ik trouw alle bijeenkomsten te volgen en met iedereen contacten aan te knopen. Ik was een van de weinige vrouwen. Jammer dacht ik, want dan vind je gewoon minder snel aansluiting. Contact maken en zaken doen gaat om vertrouwen en dus emoties. Als je gemeenschappelijke interesses hebt, van hetzelfde 'soort' bent gaat dat gewoon makkelijker. Maar het is zeker niet onmogelijk dacht ik. Uitdagingen zijn mij niet vreemd en ik wist dat dit een goede leerschool voor mijn zou zijn: contacten aangaan en onderhouden met mannelijk ondernemers en mij staande houden in een mannenbolwerk. Als ondernemer heb ik genoeg contacten met mannelijke ondernemers en klanten, daar gaat het hier niet om. Het gaat om hoe het werkt als je als enige van hetzelfde geslacht in een bepaald netwerk verkeert.
Na 3 jaar lidmaatschap kan ik wel concluderen dat het mij niet gelukt is om me onderdeel van het geheel te voelen. Ik heb initiatieven getoond, voorstellen gedaan en activiteiten voorgesteld om andere dingen te ondernemen. Mijn verlangen was dat er vanuit activiteiten ongedwongen verbinding tot stand zou kunnen komen in tegenstelling tot alleen een borrel elke woensdag.
Ik ben niet de enige. Laatst kreeg in een mail van een van de 4 overgebleven vrouwen: ze zocht na 3 jaar investering toch een andere club.
Laat ik een ding vooropstellen. Al deze mannen hebben ook echt hun best gedaan om contact met ons vrouwen aan te gaan. En aardig en beleefd zijn ze ook. Maar verder gaat het niet. Het is 'makkelijker' om met je mannelijke collega's over zaken uit te wisselen. Vrouwen zijn anders en daar heb je als man niet altijd zin in. Vrouwen doen dit net zo goed. Als ik met mijn meidengroep sta dan realiseer ik mij dat als een mannelijke collega komt en contact zoekt ik daar niet altijd even open sta. Dat doen alle mensen op zijn tijd, het is vaak een onbewust proces. Alleen als psycholoog heb ik net dat extra stukje informatie en merk ik wat ik doe: 'hè ik ben nu iemand subtiel aan het uitsluiten'. En het mag ook wat mij betreft, als je in privé tijd staat. Maar niet als organisatie, dan heb je ook een stukje maatschappelijke verantwoordelijkheid. Net zo als dat organisaties nu verantwoordelijkheid nemen voor de vervuiling en milieu zaken.

Onderzoek heeft uitgewezen dat je minstens 30% vrouw moet hebben in een team wil het een gemengd team zijn, waar mannen en vrouwen het gelijk voor het zeggen hebben. Zij voelen zich dan beide evenveel geroepen om hun ideeën en beslissingen ter tafel te brengen. En er zijn meer gelijke kansen.
Het persoonlijk verhaal hierboven heeft zeker parallellen in wat er gebeurt aan de top. Als je meer vrouwen aantrekt zul je ook weer meer contacten hebben met vrouwen en een vrouwelijke manier van werken beter kunnen waarderen. En vrouwen zullen daar meer gedijen waardoor hun creativiteit en potentieel de ruimte krijgt. En dat is wenselijk want het doet recht aan de samenstelling en dus behoefte van onze samenleving. En dat moet je reguleren want het gaat niet vanzelf.

Waarom partime?
Ik run een zaak in vier dagen in de week. En zeker komen daar nog avonduren bij. We hebben besloten dat in ons gezin er maar één het meeste werk kan verstouwen. Dat betekent zeker niet dat de andere partner niets meer kan doen. Die werkt ook parttime maar richt zijn werk meer rondom mijn bedrijf in. Daarnaast heb ik alle schoolvakaties vrij. Het kan er bij mij niet in dat je topfuncties niet in deeltijd kan doen. Er is altijd iemand die mij kan vervangen en niemand verlangt van mij dat ik elke dag bereikbaar ben.
Tja maar dít is nu weer zo'n typisch vrouwelijk gezichtspunt. Dus als ik niet 30-40% vrouwelijke aanhangers in mijn team heb, zal dit standpunt nooit aangenomen worden...
De paradox is: door externe regulering worden er mogelijkheden gecreëerd voor zelfregulering