| Geen kaas |
 |
 |
 |
| vrijdag, 18 februari 2011 17:24 | |||
|
Moet je nou eens horen, vertelde ik mijn vriendin, ik sprak laatst iemand in mijn training die lust helemaal geen kaas. Geen KAAS?? riep mijn vriendin verschrikt uit. We keken elkaar met ongeloof aan. Na twee seconden werden we beide meegezogen in de tijdmachine van onze ervaring en zoefden op het lint van de tijd naar het verleden, zo'n 19 jaar gelden. We belandden midden in de Chablis streek bij het wijnhuis van Emmanuel Dampt. Het was de tijd van les vendanges, de druivenpluk. Moeiteloos richtten zich onze gedachten op hetzelfde punt, en dat punt was een volle schaal franse kaas. De schaal die iedere middag en avond naast de haard op ons stond wachten, net voor het zoete nagerecht. Madamme Dampt zorgde goed voor haar jonge plukstertjes. We begonnen om 11.00 uur met een 'ti blanc en een casse croûte. In de middag en avond kwam steevast de vraag: Les mademoiselles, encore du fromage? We waren al meer dan vol na het franse godemaal maar konden onze ogen niet van de plank afhouden. Zacht gesmolten Epoisse rolde naar buiten, de Reblochon barstte uit zijn voegen en de plaatselijke blauwschimmel zweette al een beetje van de warmte. We konden bijna de ziltheid proeven voordat ie in onze monden was. Natuurlijk wilden we de kaas! Wat zou je liever willen een leven zonder kaas of zonder vlees? vroeg ik mijn vriendin. Uiteraard zonder vlees dat kan ik nog volhouden zei ze. En dat meende ze. Al maakte zij in onze studententijd hemels gevulde kip die altijd na de kater zijn werk deed. Die ons na een klein slaapje weer in het volgende avontuur leidde. Al zijn haar kippen verrukkelijk, en bekend in ons hele vriendinnen netwerk, ik geloofde haar meteen toen ze zei: een leven zonder vlees dat is moeilijk, maar zonder kaas is onmogelijk. Het is als leven zonder liefde. Geen stoere berg Cantal die ruw op je tong ligt. Geen kleine St. Marcelin die ik leerde eten van een Franse geliefde en die een jong pareltje in gemengde rauwmelkse kazen vertegenwoordigd. Geen ranzig sterke smaak van de Crottins, de geit die in je mond blijft plakken.En nooit de Baskische schapenkazen met hun karamelachtige nasmaak van de kleinschalige boeren in de Pyreneeën. Tjee zei mijn vriendin, hoe is hij verder dan deze persoon? Eigenlijk best leuk antwoordde ik, dat is het gekke.
|