| Entrecôte et les dames |
 |
 |
 |
| zaterdag, 19 februari 2011 13:19 | |||
|
Ook maar een keer een eet recensie. Eten heeft tenslotte ook heel veel met gedrag te maken. Met die van de schrijver het meest denk ik. En onder het motto als je een pareltje tegenkomt zegt het voort, is dit stukje ontstaan. Moeder en dochter op stap naar het concertgebouw, een lang verwaarloosde liefhebberij. We zouden Russische wodka krijgen met weemoed, dat beloofde althans de poster die het Rusland festival aankondigde. Voor dit concert wilden we een hapje eten, dat hoefde niet per se kaviaar en Sjampanskoje te zijn, al zou mijn moeder daar geen bezwaar tegen hebben om de hele avond champagne te lurken, op haar 15 cm hoge hakken en 70 jaar. Een prachtig portret. Maar de hulp van mijn moeder raadde ons een leuk, simpel restaurant aan: entrecôte et les dames, schuin tegenover het concertgebouw in Amsterdam. En dat bleek terecht. De formule is simpel. Vooraf sla met walnoten en als hoofd de entrecôte met frietjes of de sliptong. Waar ik nou zo van in verrukking raak is de simpelheid van het menu en de goede ingrediënten. Beginnen we gelijk met het voorgerecht. Eindelijk geen melange sla wat je tegenwoordig overal krijgt. Het lijkt wel of je hooi zit te kauwen en dan doen de meeste Nederlandse restaurants ook nog weinig moeite om een fatsoenlijke dressing over de sla te mengen. Kunnen we daar als gasten niet massaal tegen protesteren? Of kan meneer van Dam de boosdoeners niet een stevige reprimande geven? Sla moet boterzacht zijn en samensmelten met de dressing. En dat deed dit voorgerecht ook. En eindelijk een dressing waar je de mosterd goed proeft. Het enige wat ik me nog zou kunnen voorstellen is dat ze de nootjes ook zelf zouden doppen, dat komt de versheid ten goede. Maar goed ik begrijp tijd/kwaliteit/geld. Mijn moeder giechelde nog wel bij het idee dat daar wat oudjes als bezigheidstherapie de walnoten konden doppen. Zou zij dan op haar hoge hakken doppen vroeg ik mij af? Het hoofdgerecht, wij aten alleen het vlees, was mals, zacht en op smaak. Veel vlees is tegenwoordig een soort spiervulsel maar dat was dit beslist niet. Van mijn buurvrouw hoorde ik dat de vis niet te versmaden was dus dat geef ik dan maar vast door. Mayo, prachtig product, mits je geen suiker en rare middelen toevoegt en lekker afmaakt met een zuurtje. Mosterd of citroen en dat was allemaal in orde. De (huis)wijn was ook een pak van mijn hart. Word je tegenwoordig overgoten met veel te zoete wijn uit landen waar de zon eigenlijk te hard schijnt voor de druifjes, hier hadden ze een goede Côte du Rhone. We konden de fles zo vol of leeg laten als we wilden, hij bleef namelijk op tafel en we schonken zelf bij. Kijk, dat is nou van een soort huiselijkheid die ik meer zou willen zien. Kortom als je een keer met enig tempo maar toch smakelijk wilt eten, dan is dit paleisje een goede aanrader. Waar die 'et les dames' voor staat daar ben ik nog niet achter. Maar ik verzin zoiets als een goed stuk vlees en wat dames, meer heb je niet nodig.
|