| Waar mannen van dromen |
 |
 |
 |
| donderdag, 20 oktober 2011 10:33 | |||
|
Als we in de middag aan het strand zitten, in een stukje Europa waar dat nu nog kan, vraagt echtgenoot: Droomde jij ook altijd van een metaaldetector? Dat je het hele strand kon afzoeken met zo'n ding waar dan allemaal muntjes aan bleven plakken? Nondedju, ik dacht dat ik veel van mannen wist maar nu word ik toch wel genadeloos teruggeworpen. Wat een onwetendheid ben ik, echt weinig kennis van de zielenroerselen van mijn man! Maar de klapper komt nog, hij vroeg aan mij: Had jij dat verlangen niet? Of ik droomde van een metaaldetector als ik op het strand lag? Schat, ik dacht toch dat je me beter kende. Mijn hele jeugd heb ik de zomer doorgebracht op een afgelegen vakantiebouwval in Duitsland. Wc in de tuin en enkel een houtkachel om de vertrekken mee te verwarmen. Het geheel lag vlak bij de Tsjechische grens omdat mijn ouders met Oostblokse weemoed naar hun thuisland konden loeren. Hele vakanties heb ik mij ontfermd over 10 jaar jongere nichtjes en werd ik geprovoceerd door een 6 jaar oudere zus die mij een snotaap vond. De conflicten tussen ons zorgde in ieder geval nog voor enkele roering. Het vakantiehuis bevond zich in een authentiek Duits dorpje waar geen ruk te beleven viel en waar het hoogtepunt van de dag bestond uit het halen van een ijsje bij de gebroeders Pscheidl. Drie zonen op een rij waar aan elk wel iets inteelterigs te vinden was. Ze waren geen van drieën getrouwd, geen kinderen dus ik had niet eens de beschikking over een dito speelkameraadje. Om doktertje te spelen bijvoorbeeld. In plaats van het verkennen van lichaamsfuncties, zoals op die tienerleeftijd behoort, werd ik hele dagen te werk werd gesteld om bosbessen te plukken in het wilde woud. Nodeloos te zeggen dat ik vluchtte in een rijke fantasie in dit zen-oord. Een groot voordeel was dan wel dat ik mij heel goed zelf leerde te vermaken. Maar waar ik van droomde als ik dan eindelijk op 15 jarige leeftijd met mijn handdoekje in bikini aan het Balatonmeer lag? Zeker niet van een metaaldetector, dat kan ik je wel zeggen! Het enige wat in echtgenoot zijn droom en die van mij overeenkomt, zijn de muntjes die aan het ding kleven. In mijn droom was de, op het witte paard voorbij galopperende figuur, namelijk zo loaded – rijkdom eventueel vergaard door de metaaldetector, maar dat was niet per se noodzakelijk – dat wij samen zijn overvloed aan muntjes eens lekker in het bruisende stadsleven gingen verbrassen. Maar uiteindelijk droomt echtgenoot daar natuurlijk ook van, daarom verlangt hij nog steeds naar die metaaldetector.
|