Parijs 2

Toen ik spaarzaam begon te vertellen aan vrienden dat ik alleen op vakantie zou gaan, zonder man en kinderen, begonnen menige ogen te glimmen. Interessant om de verschillende reacties te te horen. 

Sommigen begonnen gelijk te vertellen waar zij naar toe zouden gaan als ze een week of twee alleen zouden zijn en begonnen enthousiast te fantaseren. Zo vertelde een vrouw dat ze al jaren droomt van IJsland in haar eentje en hoe
ze daar de natuur zou absorberen en opslokken, de totale leegte, wat mij dan weer uitermate saai leek. Maar het leuke was dat dit haar oplossing was en tegenhanger van het drukke gezin. 
Een andere vriendin kon zich helemaal in de keuze van de stad vinden (ook ex-Parijs bewoonster) en al haar aandacht concentreerde zich op de kleding- en schoenwinkels die ze zou kunnen bezoeken in twee weken tijd. We begonnen terstond een slinks plan te smeden hoe ze haar echtgenoot volgend jaar op dit wereldschokkend nieuws kon trakteren zonder dat er gelijk en scheiding in het verschiet zou zijn. 
Een andere vriend verzuchtte: 'Dat zou ik ook moeten doen. Altijd maar bezig met werken, het gezin onderhouden als kostwinner en de boel laten draaien. Het zou ook goed voor mij zijn.' De werk rimpeltjes versierden zijn gezicht daarbij. 
Zelfs schoonmoeder was erg bemoedigend. 'Kom maar lekker tot rust kind, dat heb je wel verdiend.' 

Maar natuurlijk heeft mijn echtgenoot het mogelijk gemaakt. En daarmee ook weer een eigen weekje of twee verdiend (Oh god, hoe ga ik dát nou weer faciliteren als ik thuis ben, tussen alle bedrijfsbezoeken, schoolkeuze zaterdagen, naar sport-rij-ritjes, Alzheimer EHBO voor moeder en nieuwe auto die uitgezocht moet worden?). Maar die flexibiliteit is het geheim van een goed huwelijk. Ik hoorde van een diamantenechtpaar: 'Ons geheim? We laten elkaar vrij.' 

En dat is zo'n mooie waarheid. Als psycholoog weet ik dat er voor niemand een malletje is te maken van hoe hij het beste met zijn problemen kan dealen. Wat voor de één werkt en handig is, is voor de ander een ondenkbare oplossing. Dat maakt ons psychologen ook zo'n waardeloze toevoeging als we alle protocollen die we geleerd hebben niet durven los te laten, maar dat terzijde... 

Waar een vriendin totaal geïsoleerd op een berg in Nepal zou willen bijkomen, dompel ik me graag onder in de anonimiteit van een stad.
Dus het mooiste wat je elkaar kunt geven is de vrijheid en de oordeelloosheid over een zelfbedachte oplossing. En zorgen dat het mogelijk wordt gemaakt.