Spreken op een conferentie

Samen met Juanita Coble zijn wij uitgenodigd om te spreken op een internationale conferentie, de ATD. Dat is natuurlijk een grote eer.

Maar aan de ander kant wil ik het gelijk demystificeren, want daar houd ik van.  Mijn gezin moet ook een offer brengen, daar sleur ik ze dan weer in mee. Voor mijn eigen ontwikkeling.

Toen ik een boek schreef over provocatief coachen, zeiden heel veel mensen: wat knap van je dat je dat kunt! Ik zei hen: want fijn dat ik de kans krijg om mijn gedachten met meerdere mensen te mogen delen. En, nu kon ik 'geoorloofd' vier keer een week weg zijn. Bijvoorbeeld in het buitenland...

Zo bijzonder is schrijven niet, het is eerder belastend. Gisteren deelde een collega-vriendin mij nog mede 'Het is ongelofelijk hoeveel er in de ether wordt geslingerd, íedereen schrijft. En dat moet je dan ook nog lezen'. Wij schrijvers zadelen mensen weer met lees-voer op.
Dus ik denk nog steeds, wat een cadeau dat een uitgever mijn ideeën wil publiceren. En dat mijn gezin dit zonder te veel morren onderging.

Eigenlijk is het bovenstaande een afspiegeling van wat ik mijn cliënten leer als provocatieve psycholoog: Begrijpen dat er twee kanten zijn aan het verhaal. Ik laat ze omdenken, hoge eisen worden wat getemperd. Ze leren met realisme en humor naar hun situatie kijken.

In mijn coachingskamerbegeleid ik graag vrouwen met carrière en kids. Naast hun werk hebben ze wel eens wat te zeggen over hun relatie.
Als een client zegt: 'Ik houd het niet meer uit met hem, hij doet geen enkele moeite om iets leuks te doen samen' knik ik niet begripvol en stimuleer haar niet om verder te praten over wat ze mist.  
Nee in tegendeel, ik kan nog wel eens opperen: 'Ik zou blij wezen dat er iemand is die je in huis duldt, een vrouw van boven de 45 is echt niet meer zo gewild in de markt. Voordat je het weet zit je met je aubergine kleurig haar en je ik-ga-niet-meer-voor-iemand-zorgen houding alleen op een flatje drie hoog achter.'

En zo is het ook met het spreken op zo'n grote conferentie als de ATD. Wij mogen spreken, absoluut leuk, maar denk eens aan de anderen?  
De realiteit is dat man en kinderen hier onder gaan lijden. Al is het maar dat ik nu om 5:00 in de ochtend dit stukje aan het typen ben. En mijn man hierdoor heb wakker gemaakt. 
De humor zit 'm er in dat ik telkens roep dat ik het minder druk wil hebben om er te zijn voor het gezin. En dat het niet lukt. Samen lachten we er over. Ik ben een hopeloos geval!

Dus als je de volgende keer van iemand hoort dat zij gaat spreken ergens,  bedank haar omgeving, die zo geduldig zijn om haar ego-speeltje te verdragen.