Britse humor

Het inspirerende aan het bezoeken van een ander land is dat de bijzonderheden op straat je veel meer opvallen dan dat ze thuis doen. Nu zullen grappige of afwijkende details ook heus wel voorkomen in je naaste omgeving, maar je staat er niet meer zo voor open. Ze springen minder in het oog.

Eén van de dingen die mij in Engeland opviel was uiteraard de Britse humor. Een andere grappige afwijking in huisstijl zoals een traan laten tatoeëren in je rechter ooghoek, als vrouw met blote ledematen rondlopen in minirok bij 10 graden en regen,  en vijf Sikh Tempels achter elkaar, laat ik even buiten beschouwing.

Het vermogen van de Britten om van een onhandige situatie een vermakelijke situatie te maken is
fenomenaal. Ze hebben de gave om je door een grap op je gemak te laten voelen. En het is geen
humor bedoeld om jou te vernederen of om hun superioriteit te laten zien. Nee, het is welgemeende
zelfspot of verbindende humor zoals ik dat in mijn boek noem, die de kleine ergernissen in het leven weer dragelijk maakt.

Neem Annie, de eigenaresse van het Bed and Breakfast waar ik drie dagen te gast was. Ze ontving me hartelijk en vroeg gelijk of ik, liefje, darling, een kop thee wilde. Dat wilde ik wel, na 2 uur zoeken
naar haar afgelegen, goed verscholen, door buschauffeurs onherkenbare en doodlopende straatje even buiten het centrum van Leeds.

Ik schonk de hete kruidenthee in (kruidenthee is dan weer ongewoon voor de Britten maar zij was totaal
biologisch/organisch ingesteld) en morste met de zilveren kan naast mijn kopje. 
'Oh dear,' zei ze 'these teapots are only made to make your life miserable. The only reason for there existence is to make you feel utterly clumsy and inadequate.'

Ik had het niet meer! En mijn onhandigheid werd een geweldige gelegenheid om onze eerste
schaterlach met elkaar te delen en om elkaar beter te leren kennen. Er volgende nog veel meer van dit soort uitbundige lachervaringen gedurende de drie dagen. Die gave moet je maar bezitten.