Een ontmoeting met Laurentien van Oranje

Deze week kreeg ik onverwacht een uitnodiging bij Better Future, een samenwerkingspartner.
Of ik in de avond met mijn kinderen mee wilde komen naar een lezing van Laurentien van Oranje. Yes, dat wilde ik wel! Al is het maar dat ik nooit en prinses van dichtbij heb mogen meemaken.

Twee van de drie zonen (10 en 13) gingen mee. Haar nieuwe boek “Nog lang en gelukkig” , geschreven met onderzoeksjournalist Jeroen Smit, ligt in de boekwinkels.

Laurentine

Waarom moeten wij hier van weten? 
Omdat diverse grote bedrijven in Nederland al ‘raden van kinderen’ hebben ingezet om succesvol bedrijfsvraagstukken op te lossen. Om daar eens een andere, frisse en authentieke blik op te werpen. Kinderen helpen volwassenen om echt goed naar zichzelf te luisteren, om het kind dat ze vroeger waren tevoorschijn te toveren: helder, nieuwsgierig en eerlijk.

Alle leiders worstelen met min of meer dezelfde dilemma’s:
Nu – later
Haast – Rust
Kiezen voor jezelf – kiezen voor een ander
Praten – luisteren
Verstand – Gevoel
Geld – het goede doen

Hoe helpen kinderen daarbij?
Deze avond kregen de kinderen dillema’s voorgeschoteld van volwassenen uit het bedrijfsleven. We verdeelden ons in groepjes van 10 en één voor één gaven de kinderen antwoorden. Spontaan, zoals het in hun opkwam.
De zaal en ik waren enthousiast. Reacties waren:
“Wat een pure authentieke reacties!”
“Ongelofelijk, ik heb veel wijsheden gehoord!”
“Wat kan het antwoord simpel zijn en waar.”

Dit is ook provocatief
Mijn hart ging open, want, het leek zo veel op de provocatieve interventies die ik mijn cursisten leer.
Bijvoorbeeld:

  • Vraag volwassene: “Hoe krijg ik meer mensen in mijn organisatie op mijn hand?”
  • Antwoord kind: “door eens een keer het tegenovergestelde te doen wat u normaal doet, verkondig de tegenovergestelde mening”

Provocatieve psychologen zijn voortdurend bezig om ‘om-te-denken’, een ander perspectief te bieden en iemand uit te lokken. Zo ook dit meisje van 9 jaar, die met haar antwoord de volwassene aanspoorde de mensen meer aan hun staart te trekken i.p.v. te ‘duwen’.
 Kinderen doen dit van nature, die zijn niet beperkt door gedachten als: ‘wat een raar antwoord’ of ‘als ik dat adviseer nemen ze me niet serieus’. Deze gedachten zijn enorme groeiblokkers die ons volwassenen verhinderen om creatieve, onorthodoxe antwoorden te geven. Kinderen hebben daar minder last van ze zijn helder, nieuwsgierig en eerlijk, zoals Jeroen en Laurentien in hun boek schrijven.

Kinderen durven ook op een neutrale manier ‘de orde in de groep recht te zetten’. Zo zei een jongetje van 13 die avond tegen Laurentien: 'Ik ben Gijs, u heeft mij nog geen hand gegeven,  Hij zei het keurig, zonder oordeel. ‘En dat’, zei de prinses, ‘is nu zo mooi aan kinderen, die durven eerlijk te zijn. Hun antwoorden komen diep uit een bron die recht doet aan ‘hoe het hoort te zijn’.

De ouders waren versteld. Maar ik niet. Dat klink wat arrogant maar ik werk al 10 jaar op deze manier en ik geloof er in. Daarom vond ik het zo geweldig dat ik Laurentien kon zien. Haar methodiek om kinderen aan het woord te laten is absoluut uniek. 
We snakken er met zijn allen naar om gewoon gezond verstand en gezonde nieuwsgierigheid in ere te herstellen. Veel te veel worden er allerlei management goeroes ingevlogen voor duizenden euro’s die ingewikkelde verhalen komen vertellen. 
We zijn een beetje de weg kwijt. Maar we kunnen ook heel 'gemakkelijk weer op het goede spoor terecht komen. Door het simpel te houden en te luisteren naar onze kinderen én het kind in onszelf.

Volgende week is er een interview met Laurentien van Oranje in het NRC