Eis discipline en gehoorzaamheid

'Beste ouders, eis van uw kind gehoorzaamheid'  kopte de Trouw op 31 januari. Het is oud, ik weet het, maar mijn schoonmoeder was zo aardig dit stukje te bewaren voor ons.

En gelijk heeft ze. Veel problemen van kinderen komen doordat ouders niet meer de baas durven zijn. Dat brengt allerlei nare dingen met zich mee zoals spelende vriendjes van onze zonen die een grote mond opzetten tegen oma. Of die met volle mond een verhaal door je conversatie heen tetteren waar de stukken voedsel bij in het rond vliegen.

In het bedrijfsleven is het niet anders, daar wil de baas aardig zijn. Vooral het midden management ziet oprechtheid en eerlijkheid als belangrijkste deugden. Laten we dan maar eens echt eerlijk zijn: baas en medewerker zíjn niet gelijk, ze hebben een andere taak.

Bazen brengen hun medewerkers geen normbesef meer bij, medewerkers moet ook een geweten bijgebracht worden anders krijg je van die verwende mensen die, zoals ik laatst in mijn training vernam, best wel eerder met pensioen willen maar dan moet de baas wel over de brug komen met een paar ruggen per maand. Pardon? En wat doet de vervroegd pensionado daar voor terug? Of medewerkers die op de dag zelf doodleuk diensten afblazen omdat ze ziek zijn. Lees: geen zin hebben in een vrijwillige training. Als je het belangrijk vindt, eis je aanwezigheid als baas en leg je uit waarom.

Verwende medewerkers hebben we gecreëerd, die de moeite die anderen in hun steken vanzelfsprekend vinden. In een beschaafde samenleving, waar nette omgangsvormen zijn, heb je voortrekkers nodig die laten zien dat het niet alleen om hun eigen behoefte gaat. In mijn ogen zijn dat dan dus de leidinggevenden. Collectief kapitaal vergroten door individuele impulsen te leren beheersen. Van jezelf als baas, maar ook door discipline te verlangen van je medewerkers. Eng hè?

En oh ja, het was allemaal de schuld van mama want daar begon het mee...