Journalistieke machtsterreur

Gisteravond bekeek ik de nieuwe ministers en staatssecretarissen. Ik was benieuwd naar de personages en hun verhaal. Verhip, dacht ik, een vrouwelijke minister op defensie, dat wordt interessant.

'Het moet niets uitmaken dat ik een vrouw ben' lacht Jeanine politiek correct in de camera. Ik kreeg spontaan jeuk van deze reactie en bedacht me wat ík zou willen zeggen als ik onder vuur zou staan bij Ferry of wufte Dominique.
'Tuurlijk maakt het uit dat ik een vrouw ben, ik ga ze állemaal verleiden met mijn blauwe ogen, ik schenk ze mijn gulle lach en met mijn dikke en rijkelijk gestifte lippen omsluit ik elk object dat zich omsluiten laat. Ten tijde van oorlog druk ik die arme soldaatjes stevig tegen mijn boezem aan. Dat ga ik doen als vrouw! Bovendien ga ik iedere man die daar gevoelig voor is inpalmen met mijn vrouwelijke charmes. Dat zijn mijn kwaliteiten.'

Nu ben ik een redelijk provocatief typje maar ik vroeg me wel af wáárom ik zo een zin had om die Dominique van katoen te geven. Het is omdat er in de wereld van de journalistiek iets ongelooflijk scheef gaat. Het is een oneerlijk spel waar journalisten geoorloofd raar mogen doen, alles uit zijn verband kunnen rukken en waar politici verwoed de boel proberen te lijmenanders wordt er morgen in de krant gezegd dat...

Dominique mag namelijk Ediths verhaal schromelijk uit zijn verband rukken en doodleuk zeggen dat ze 'het hele zorgstelsel dus gaat veranderen' terwijl dat he-le-maal niet is wat de minister van volksgezondheid zegt. Journalisten mogen alles opblazen en expres 'misvatten' en de ministers moeten in de plooi blijven en geen misstap maken anders wordt het breed uitgemeten in de media. Dit is machtsmisbruik. Woorden uit zijn verband rukken, zinnen verdraaien en dingen insinueren terwijl ze niet waar zijn, is gewoon intimidatie. En wij doen er niets aan.

Overal zijn vertrouwenspersonen aangesteld om de omgangsvormen in het bedrijfsleven en de overheid netjes bij wet te regelen, onze eigen verslaggeving is een prachtig staaltje van journalistieke machtsterreur.

Wat hoop ik dat ik nog een keer minister wordt. Een soort Vendl voor volksvertegenwoordiger i.p.v. van Rossum voor president. Waar ik nu al zin in heb is journalisten meer gelijk geven dan ze lief is.

“U zegt nu dat u de zorgpremiewet dus weer verregaand gaat veranderen?”
“Ja dat klopt, en dat niet alleen lieve Dominique, ik ga het totaal overhoop gooien en laat bij nader inzien de armen maar eens de rekening betalen om zo de rijken gratis zorg te laten genieten. Want die zijn veel kosten bewuster en maken naar men weet minder gebruik van de zorg dan mensen in de lagere inkomensklasse. Als u me volgende week nog een keer interviewt kan het zijn dat de plannen inmiddels zo gewijzigd zijn dat een deel van Nederland geen huisarts meer kan betalen. De eigen bijdrage is opgeschroefd naar rato van de hoeveelheid verdraaiende zinnen die iemand produceert per uur. Ik hoop dat u goed gespaard heeft mevrouw de journaliste.“