Parijs 3 de Bus

Het mooie van alleen zijn is, dat ogenschijnlijk kleine conversaties een grote betekenis kunnen hebben in je dag. Eigenlijk is het een hoogste vorm van mindfulness. Mindfulness brengt je naar een meer bewust beleven van de dagelijkse dingen, teneinde er meer bevrediging te ervaren en de jachtigheid achter je te laten. Meer is minder.

Ontstaat er in Nederland bij mij vaak geen conversatie door het noodgedwongen maak-geen-contact signaal dat op mijn voorhoofd staat (want nog klant te beantwoorden, kids op te halen, koken en luizepluizen). Hier is het een prettige verstoring van mijn mijmeringen in bus 80. Bus 80 is een geweldige lijn in Parijs omdat, als je hem helemaal uitrijdt, je langs veel highlights in Parijs komt, alleen zonder toeristen en met echte Parijzenaars. Je ziet door de grote straten de Eiffeltoren, rijdt rond de Arc de Triomphe, langs het vervallen Ecole Militair (waar worden nu die militairen opgeleid?) en les Invalides, waar Napoléon ligt te snurken.

Ik babbel wat over de schoolvakanties in Nederland en hoe die verschillen ten opzichte van Frankrijk. 'We hebben in ieder geval 2 weken meer zomervakantie', zegt ze. De oude dame verzucht dat in háár tijd het nog 3 maanden was. Ook kent Frankrijk niet zo een spreiding en beginnen de vakanties nooit in juli.

Wat me opvalt aan haar is haar wilskracht gewikkeld in een heel diplomatiek en en tactvolle verschijning. Haar woordkeuze is nooit direct maar je kunt tussen de regels door voelen wat ze bedoelt. Ze zal je nooit direct aanvallen dat voel ik. Eigenlijk vind ik dat heel kunstig. Een echte Parisienne. Fragiel, ietwat op de achtergrond en het tegenovergestelde van lomp en schreeuwerig. Maar wel met een eigen wil. Thuis zou me de schoonheid er van niet snel opgevallen zijn. Krijg ik ook nog gratis een 12 daagse cursus mindfulness hier!