Stroomstoring bij de NS

Er is een stroomstoring op het spoor in Zwolle. Dus alle mensen moeten uit de trein want in Meppel eindigt de reis die in Groningen begon en die in Den Haag hoorde te eindigen. Het leukste is natuurlijk om op dat moment gedrag te gaan observeren.

Een ding hebben alle passagiers gemeen: ze lopen als sjokkende koeien die in de rij staan voor de melkmachine langzaam naar buiten, de meute achterna. Koeien weten ook niet precies waar de melkmachine staat maar de meute schijnt door een onzichtbaar veld voortgestuwd te worden. Een veld dat hen feilloos leidt naar de machine die hen zal verlossen van de zwaar overbelaste en door de Nederlandse regering te veel gesubsidieerde uiers. Daarom zijn die uiers zo enorm groot en moet ik altijd bijna huilen van de pijn als ik de arme madammekes in de wei zie staan. Wij meute mensenvlees wachten op de verlossende bus. Iedereen gaat rondom een bushokje staan dat uiteraard veel te klein wordt en langzaam begint het te regenen. Zoals het hoort in Nederland begint het in dit soort gevallen altijd te regenen. Tot zover het uniforme gedrag.
Hierna vielen me de verschillen op tussen klompjes mens (samenreizenden of nootlottig verbondenen) en tussen individuen (de loners, zoals ik dus).

Een vrouwelijk individu scheldt hoorbaar door de telefoon en omdat ze achter me loopt probeer ik mijn pas te versnellen want ik vrees dat ze de telefoon in mijn nek zal gooien, zo kwaad is ze. “Ik ga nooit meer met die hoerentrein, ELKE keer als ik in dit ding stap kom ik verdomme niet naar huis!! Fuck de trein!” Ik zeg haar maar niet dat ik soms opleidingen ongewenste omgangsvormen geef. Op een of andere manier lijkt me het op dit moment niet zo gepast. Een hoopje oudere mensen komt hollend in de Kiosk en zegt verontwaardigd: ”Waarom wordt er niet omgeroepen of er al treinen zijn en wanneer?” Op zich geen slecht idee alleen is het kenmerk van een calamiteit dat dingen nooit handig of volgens een vast of laat staan informatief systeem gaan.

Dan denk ik gelijk weer, maar waarom kunnen we er niet meer tegen als we een keer te laat thuis komen? Dan kom je toch iets later? Of je gebruikt het als inspiratie bij de wekelijkse zondagsbrunch van je schoonmoeder.

We zijn echt niet meer gewend met onverwachte situaties om te gaan. En dat is een verarming voor de samenleving want er kunnen hele mooie dingen ontstaan. Sociale cohesie bijvoorbeeld.

In het drukke Kioskgebouwtje dat uit zijn voegen barst van de mensen die er ineens onder en boven in de balisto-rekken hangen heerst er volop leven. Bij ons aan tafel waar ik driftig aan het typen ben ontstaat een snelle verbroedering. 'Let jij even op mijn plaats', vraagt een vlotte 40-ster. Ze heeft rode laarzen en een roze panty aan. Het haar krult nog meisjesachtig om haar gezicht. Dat kunnen 40+ ers goed, zich als meisje voordoen. Ik herken het.

'Heb jij wel internet?', vraag ik een zakenmanachtig verschijnsel, 'ik niet.''Wat ben jij aan het doen?' vraagt mijn 60+ buurvrouw met dito man. Haar haren pieken alle kanten op en het kleine stukje grijs dat zichtbaar wordt bij de scheiding geeft het effect van een licht besneeuwde bergtop. Ze zijn degelijk gekleed tegen de regen. 'Ik schrijf een column hierover.' 'Oh, in welke krant kan ik dat morgen lezen?' Op zich zou ik me die vraag ook eens wat vaker mogen stellen in plaats van voor de kat zijn gaatje almaar columns te schrijven om te kijken of ik ergens een beetje schrijverstalent heb, maar dit terzijde.'Nou ik publiceer het online, ik zal je mijn webadres geven', klinkt ook best professioneel. Jassen gaan uit. Voorzichtige lachjes worden weggegeven en er begint iets te ontstaan tussen mensen. We halen – gratis - NS-koffie en NS-thee voor elkaar en wisselen wetenswaardigheden van het spoor uit.

“Wist je dat er op perron 2 een stoeptegel al 2 maanden stuk is?” en “De deur van de herentoilet in Utrecht CS klemde zo er dat laatst een klein jongetje niet uit kon.” Zo leer je nog eens wat. Abrupt wordt de beginnende cohesie afgebroken doordat een NS-juffrouw komt roepen dat er nu bussen zijn. Ik wacht nog even opdat de vlotte 40+ dame terugkomt, om haar verlaten tas te pakken en samen lopen we naar buiten. 'Jammer', zegt ze 'er begon net iets te ontstaan.' Ja jammer, zeg ik.
Van mij had de verwarring nog wat langer mogen duren. Al is het maar zodat je meer verschillende reacties krijgt te zien. Betere reality tv kun je niet krijgen!